Polski
Deutch
English GB
Українськa
Dopuszczalność łączenia kar pozbawienia wolności orzeczonych w postaci bezwzględnej i z warunkowym zawieszeniem wykonania (art. 89 k.k.)
W uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy podkreślił, że przepisy art. 89 k.k. zezwalają na połączenie kar pozbawienia wolności również w wypadku, gdy są orzeczone w postaci bezwzględnej i z warunkowym zawieszeniem wykonania.
Przy łączeniu tych kar sąd powinien mieć jednak na uwadze ograniczenia, jakie wynikają z art. 89 § 1 i 1b k.k.
[wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2026 r., IV KK 380/25]
Uchybienie przez obrońcę terminowi o przyczyna od strony niezależna jako podstawa przywrócenia terminu (art. 126 § 1 k.p.k.)
W uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy wskazał, że w kontekście procedury z art. 126 § 1 k.p.k. uznaje się, że uchybienie obrońcy jest przyczyną niezależną od strony. Dlatego też nie ma prawnej możliwości, aby przywrócić termin obrońcy, a więc podmiotowi, który w sposób od siebie zależny nie dopełnił czynności w terminie, ale może to dotyczyć wyłącznie oskarżonego, którego ten obrońca reprezentuje. Błąd obrońcy, czy to w postaci zaniedbania czy też niewłaściwego wykonywania przez niego obowiązków, nie może zatem szkodzić oskarżonemu, gdy ten, jako właściwa strona postępowania, nie ponosi żadnej winy w niedopełnieniu obowiązków przez obrońcę. Okoliczności te mogą zatem zostać potraktowane jako niezależne od skazanego przyczyny uzasadniające przywrócenie terminu do złożenia wniosku.
[postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2026 r., III KZ 54/25
Dopuszczalności kwestionowania w kasacji kwoty zadośćuczynienia
Sąd Najwyższy, odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 481 § 1 k.c. i art. 8 ust. 1 ustawy lutowej, wskazał, że zarzut niewłaściwego ustalenia kwoty zadośćuczynienia może być skuteczny w postępowaniu kasacyjnym wyłącznie wtedy, gdy orzeczenie w sposób oczywisty narusza zasady ustalenia wysokości tego świadczenia. Praktycznie rzecz ujmując ma to miejsce tylko przy ustaleniu kwoty symbolicznej.
[postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2026 r., I KK 479/25]
Wznowienie postępowania na podstawie propter nova (art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k.)
W jednym z najnowszych judykatów dotyczących tej problematyki Sąd Najwyższy stwierdził, że charakter "nowego" dowodu w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., będzie miał jedynie dowód ujawniony po zakończeniu procesu, wcześniej tak sądowi, jak i stronie nieznany, a ciężar wykazania tej okoliczności spoczywa na wnioskodawcy.
Istotne w tej mierze są trzy kwestie:
1) nowe fakty lub dowody muszą ujawnić się zakończeniu postępowania;
2) fakty te lub dowody mają być nieznane sądowi i stronie, która inicjuje postępowanie wznowieniowe;
3) ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy.
[postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2026 r., III KO 185/25]
Odmowa przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania jako oczywiście bezzasadnego (art. 542 § 3 k.p.k.)
Sąd Najwyższy podkreślił, że ustawodawca przewiduje wprawdzie instytucję wznowienia postępowania, pozwalającą wzruszyć zapadłe orzeczenie, lecz tylko w sytuacji spełnienia przesłanek, precyzyjnie określonych w art. 540, art. 540a i art. 540b k.p.k., a więc w wyjątkowych okolicznościach. Jeśli więc w danej sprawie nie zachodzi żadna z precyzyjnie wskazanych powyższymi przepisami okoliczności - których zaistnienie musi wykazać podmiot wnoszący o wznowienie, nie ma podstaw do skorzystania z tej instytucji, nawet jeśli skazany ma subiektywne poczucie, że został potraktowany przez sąd niesprawiedliwie i jest niewinny.
[postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2026 r., II KZ 2/26]
